Newsletter

Εγγραφείτε στo newsletter μας για να ενημερώνεστε για όλα τα νέα του συλλόγου.

Σύνδεση

«Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος, με υπομονή και περηφάνια» Μέρος 2ο

Share

«Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος, με υπομονή και περηφάνια»    Μέρος 2ο

«Αχ! Να μπορούσα να βιάσω τη μνήμη του αιμάτου μου να θυμηθεί!»

     Ο ανθρώπινος πολιτισμός εδράζεται αναμφίβολα στη λειτουργία της μνήμης. Από τα γνωστικά ρήματα της Αρχαίας Ελληνικής οι τύποι του «μιμνήσκω» είναι οι λιγότερο μεταλλαγμένοι, σχεδόν άθικτοι λεξιλογικά και σημασιολογικά. «Μέμνησο ὅτι ἄνθρωπος εἶ» είχε επιβάλει ο Φίλιππος ο Β΄ στον εαυτό του να επαναλαμβάνει δύο φορές την ημέρα! «Να θυμάσαι ότι είσαι άνθρωπος»: ακόμη και το αυτονόητο χρειάζεται διαρκή υπενθύμιση, αλλιώς και οι άλλες πνευματικές λειτουργίες αναιρούνται και «ανεπαισθήτως» παύεις να είσαι άνθρωπος! Ούτε η κρίση ή η  σύγκριση, ούτε η γνώση ή η αυτογνωσία παραμένουν, ούτε τα «ἔνδον σκάπτε» και «γνῶθι σαυτόν» πραγματώνονται χωρίς την ευρύχωρη θύμηση για πρόσωπα, γεγονότα και ιδέες που συνδέονται με συγκεκριμένο τόπο και χρόνο.

     Ό,τι ισχύει για τα άτομα, ισχύει πολλαπλώς για τις κοινότητες και τα έθνη! Η συσσωρευμένη εμπειρία ενός λαού, αποθηκευμένη κυρίως στην προφορική του παράδοση, αποτελεί την κιβωτό της συλλογικής του μνήμης. Μάλιστα, η απώλειά της συνεπάγεται ξεπεσμό και απελπισία σαν αυτήν των αλλοτριωμένων Ποσειδωνιατών  του Καβάφη, που ξέχασαν την Ελληνική  γλώσσα και θρηνούσαν «γιατί θυμούνταν που κι αυτοί ήσαν Έλληνες». Η μνήμη σ’ αυτήν την περίπτωση είναι χρέος. Παρατηρεί ο Στρατής Δούκας: «Μονάχα οι ηλίθιοι και οι νεκροί έχουν δικαίωμα να λησμονούν […]. Η μνήμη είναι εκείνη που δίνει θροφή στο πνεύμα και στην καρδιά.»

     Οι Βιαννίτες διατηρούμε αμείωτη αυτήν τη συνείδηση της θύμησης και της ανατροφοδότησής της. Δε χορταίνουμε ποτέ να ακούμε και να μιλάμε… Είναι αμέτρητες οι αφηγήσεις, πεζές ή έμμετρες, ιστοριών, παθημάτων, ηρωισμών, συμπτώσεων, παραδόσεων, επιτευγμάτων, ανεκδότων, εθίμων, πειραγμάτων του πάντα ζωντανού και ζωηρού λαού της επαρχίας, όπου κι αν βρίσκεται. Οι περιγραφές των προσώπων, φαιδρών, τραγικών, θρυλικών, συνθέτουν μια συλλογή χαρακτήρων με μοναδικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Ο Ι. Κονδυλάκη, ο σπουδαιότερος Έλληνας ηθογράφος και χρονογράφος του 20ου αιώνα, δεν έτυχε να είναι Βιαννίτης. Δε θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο παρά Βιαννίτης.

     «Αχ! Να μπορούσα να βιάσω τη μνήμη του αιμάτου μου να θυμηθεί!» Γράφει ο Καζαντζάκης για να αναγκαστεί κι αυτός να εκπληρώσει το χρέος του έναντι της καταγωγής. Κι αλλού ομολογεί: «Το ΄χαμε πάρει απόφαση από πολύ μικροί πως ήταν γραφτό μας, αφού γεννηθήκαμε Κρητικοί, το Πρέπει αυτό να κυβερνάει τη ζωή μας». Να αναλογιστούμε αυτό το χρέος και να συλλέξουμε βιώματα, ιστορίες, μαντινάδες, καταγραφές, υλικές και πνευματικές εντυπώσεις, μαρτυρίες και κειμήλια, για να στολίσουμε το δέντρο της ζωής  της ιδιαίτερης πατρίδας μας!

Γ. Ν. Στρατογιαννάκης     

Κρητική Μουσική

1. Ράδιο Ερωτόκριτος Τυμπάκι

2. ΚΡΗΤΗ 87.5: http://www.kritifm.com/

3. Ρ/Σ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΚΡΗΤΙΚΩΝ http://www.erakradio.com/radio.